یه گل کافیه: چرا دورت رو با آدمهای سمی پر نکنی:
عدد دانبار در روانشناسی میگوید مغز انسان بهطور متوسط نهایتاً ۵ رابطهی صمیمی واقعی را میتواند حفظ کند. هر رابطه مثل یک گلدان انرژی شناختی میخواهد. پر کردن باغچه با علفهای هرز (آدمهای سطحی) مستقیماً به توانایی شما برای عمیق شدن با آن یک گل حیاتی صدمه میزند. طبق قانون پارکینسون، سطح توقعات تا جایی که ظرفیت خالی هست بالا میرود؛ پس همان یک نفر را درست آب بده. به نظرت چند نفر از دور و برت واقعاً «گل» محسوب میشن؟
راهکار:
ببین، آدمها مثل خاک گلدون هستن. بعضیا فقط فضا رو اشغال میکنن و مانع رشد میشن. این اصلِ بونسای زندگیته: هرس کن تا قدرت بگیری. لازم نیست گلدونت رو پر از هر چیزی کنی؛ ریشهی همون یه گل، تکیهگاه محکمتریه.