آغوش تو، امنترین جای دنیا:
هیچچیز تو دنیا بهاندازه آغوش ۲۰ ثانیهای هورمون اکسیتوسین رو ترشح نمیکنه؛ همون هورمونی که اعتماد و دلبستگی رو میسازه. آبشار عصبیات آروم میگیره، کورتیزول استرس میریزه پایین و قلبها هماهنگ میزنن. چرا ذهن ما اینقدر به فضای فیزیکی نزدیک برای احساس امنیت نیاز داره؟
راهکار:
این حس قشنگ رو میتونی با یه یادداشت کوتاه توی یه جای خلوت بنویسی و بعداً با هم بخونیدش؛ لمس واژهها گاهی عمیقتر از آغوشه.