دنیا! منم آنکه آخرش میخندد
روزی به غم پشت سرش میخندد
آری منم آنکه خویش را باور کرد
هر چند جهان به باورش میخندد
یک روز همین آدم رویا پرداز
رؤیاش نشسته در برش میخندد
یک قصه تازه مینویسد از خود
یک قصه که در سراسرش میخندد
تقدیر دوباره مانعم خواهد شد؟
تقدیر به گور پدرش میخندد ️
روزی به غم پشت سرش میخندد
آری منم آنکه خویش را باور کرد
هر چند جهان به باورش میخندد
یک روز همین آدم رویا پرداز
رؤیاش نشسته در برش میخندد
یک قصه تازه مینویسد از خود
یک قصه که در سراسرش میخندد
تقدیر دوباره مانعم خواهد شد؟
تقدیر به گور پدرش میخندد ️
2.8
شعر فلسفی پیروزی خودباوری امید مقابله با سرنوشت این شعر از حافظ، فراتر از یک ابراز خوشبینی ساده ا...