توکل به خدا: وقتی خوبخواهی او در برابر بدخواهی همه کافیست:
طبق نظریه 'کنترل شخصی' جولیان راتر، افراد با منبع کنترل بیرونی بالا (مثل ایمان به اراده خدا) در مواجهه با فشارهای اجتماعی و تهدیدهای جمعی، سطح کورتیزول پایینتری نشان میدهند. این باور که 'خدا خوب بخواهد کافیست' در واقع یک استراتژی باستانی برای مدیریت استرس مزمن ناشی از خصومت گروهی است. جالب اینجاست که این مکانیسم در مغز، همان مسیرهای پاداش را فعال میکند که هنگام دریافت حمایت اجتماعی واقعی روشن میشود. آیا این یافته، توکل را از یک مفهوم عرفانی به یک ابزار زیستعصبی تبدیل نمیکند؟
راهکار:
وقتی همه بد میخواهند، ذهن انسان به طور طبیعی احساس خطر میکند. اما این جمله را میتوان اینگونه بازتعریف کرد: 'خدا' در اینجا نماد نقطهای از اتکای ذهنی است که تو را از میدان جنگ روانی بیرون میکشد. روانشناسان به آن 'سپر ایمان' میگویند؛ یعنی باور به نیرویی که خیر را تضمین میکند، ترشح دوپامین را افزایش داده و حس قربانی بودن را کاهش میدهد. پس شاید کلید، نه تغییر بدخواهان، بلکه تنظیم لنگر ذهنی خودت باشد.