نابود کردن چیزی که تو را نابود میکند:
در زیستشناسی، این اصل «اتولیز» یا خودخواری سلولی است: سلولها اجزای آسیبدیده یا سمی خود را در کیسههایی محصور و آنزیمهایی برای تجزیهشان رها میکنند تا بقای کل ارگانیسم تضمین شود. آیا این فرآیند بیولوژیک میتواند الگویی برای رهایی روانی باشد؟
راهکار:
این جمله را میتوان از منظر روانشناسی رشد بازتعریف کرد: به جای نابودی، شاید بتوان آن عامل را شناسایی، از فاصلهای امن مشاهده و قدرت تأثیرش را خنثی کرد. این تغییر نگاه از جنگ به مدیریت، بار عاطفی کمتری دارد.