رفتار سردی که آدم را مجبور به ترک میکند:
در تئوری «مثلث درام» کارپمن، کسی که با رفتارش دیگری را میرنجاند، نقش «آزارگر» و کسی که مجبور به ترک میشود، «قربانی» است؛ اما در لحظه جدایی، آزارگر با نمایش «قربانیِ رهاشده» نقشها را جابهجا میکند. روانشناسان به این الگو «سوءاستفاده پنهان» میگویند؛ فرد با بیاعتنایی و طرد سرد، طرف مقابل را به واکنش وادار میکند، بعد برای دیگران مظلومنمایی میکند. این را در روابط اطرافتان دیدهاید؟
راهکار:
بازنویسی این دیدگاه: شرفِ واقعی در این نیست که کسی برود؛ در این است که آدمها دلیل ماندن یا رفتنشان را صادقانه بگویند، نه اینکه با سردی و رفتار، طرف مقابل را مجبور به تصمیمگیری کنند.