کارما: دیر میگیرد، اما بدجور میگیرد:
میدونستی باور به کارما ریشه در «فرضیهٔ دنیای عادلانه» داره؟ مغز ما تحمل بینظمی را ندارد، برای همین خودش را قانع میکند هر بدی، هرقدر هم دیر، مجازات خواهد شد. جالبتر اینکه مطالعات نشان میدهند هرچه مجازات دیرتر بیاید، مغز آن را شدیدتر تصور میکند، انگار زمان، زهر انتقام را غلیظتر میکند. این باور، قدیمیترین مسکن اضطراب بشر بوده. به نظرت این باور شما را صبورتر میکند یا منفعل؟
راهکار:
کارما همیشه مجازاتی بیرونی نیست؛ گاهی همان بلایی است که خودشان با تکرار اشتباهاتشان سر خودشان میآورند. هر آدم بدی در تلهٔ الگوهای خودش میافتد، تو فقط بیرون ایستادهای و اسمش را کارما میگذاری.