تشبیه صورت به ماه؛ گفتوگوی شاعر با ماه در بیت عاشقانه:
مغز ما ناحیهی مخصوص پردازش چهره دارد؛ برای همین روی سطح ماه هم چهره میبینیم. اما در ادبیات فارسی «مهرویی» فقط تشبیه نیست؛ بازماندهی باورهای مهرپرستی است که ماه را ایزد زیبایی میدانستند. جالبتر اینکه ماه نوری از خود ندارد و تنها بازتاب خورشید است؛ پس تشبیه معشوق به ماه، او را زیباییِ بازتابی و دستنیافتنی تصویر میکند. آیا شاعر همین تناقض را در برابر زیبایی معشوق پنهان کرده است؟
راهکار:
این بیت روی ناتوانی زبان در برابر زیبایی معشوق مانور میدهد و ماه را به چالش میکشد. میتوان ادامهاش را با سیارهها و ستارههای دیگر امتحان کرد؛ مثلاً زهره برای زیبایی اسطورهای، خورشید برای گرمای حضور یا ستاره صبح برای امید. هرکدام بار تصویری و اسطورهای متفاوتی به شعر میدهند.