آدم خوب باشی، از دستت میدن یا تو؟:
بر اساس اصل «کمیابی» در روانشناسی نفوذ (سیالدینی)، انسانها برای چیزی که آسان در دسترس باشد ارزش کمتری قائلاند. مهربانیِ همیشگی و بدون مرز، سیگنالِ «همیشه هستم» میفرستد و مغز طرف مقابل آن را بهعنوان گزینهی کماهمیت طبقهبندی میکند. به بیان عصبشناختی، دوپامینِ انتظار و پاداش در روابط مبهم بیشتر فعال میشود؛ پس «کمی دورتر بودن» گاهی از «همیشه در دسترس بودن» ارزشمندتر است. آیا مهربانی واقعی یعنی در دسترس نبودن؟
راهکار:
این جمله در واقع دو سوال را کنار هم میگذارد: «آنها لایق تو نبودند» یا «تو خودت را خرجِ کسی کردی که ارزشش را نداشت؟» اگر خوبیات را به کسی میدهی که توانایی دیدنش را ندارد، این تو نیستی که از دست رفتهای؛ رابطهای که هرگز واقعی نبود، از دست رفته.