مهربانی مادر به فرزند

دلتنگی برای مادر؛ وقتی بی‌ما هیچی از گلویش پایین نمی‌رود:

در علوم اعصاب، رفتار مادرانه با ترشح اکسی‌توسین گره خورده است؛ همان هورمونی که هنگام شیردهی و تماس پوستی ترشح می‌شود و اشتها را تنظیم می‌کند. مادران مضطرب از حال فرزند، محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال فعال‌تری دارند و همین باعث کاهش اشتها می‌شود. از منظر تکاملی، مادر طوری برنامه‌ریزی شده که تا نشانه امنیت فرزند را نبیند، سیستم گوارش‌اش را در حالت انتظار نگه می‌دارد. پس بی‌اشتها شدن مادر استعاره نیست؛ یک واکنش فیزیولوژیک به نبود اطمینان از حال توست.

راهکار:

از منظر روان‌شناسی دلبستگی، هم‌غذایی مادر و فرزند فقط تغذیه نیست؛ نوعی تنظیم هیجانی است. مادر با نخوردن تا وقتی تو غذا می‌خوری، در واقع سیستم عصبی خودش را با نیاز تو هم‌فاز کرده است. برای همین بعد از هر «تنت سالم باشه»، مغزت یادآوری می‌کند امن‌ترین نقطه جهان هنوز همان آغوشی است که گرسنگی‌اش را با سیری تو معاوضه کرد.