مهربانی هیولا

درس مهربانی از سالیوان: عشق حتی برای هیولاها:

در روانشناسی تکاملی، «اصل تهاجم-نوازش» توضیح می‌دهد که حتی موجودات تهدیدآمیز نیز برای حفظ پیوندهای عاطفی، رفتارهای مهرآمیز بروز می‌دهند. اکسی‌توسین –همان هورمون عشق– در مغز پستانداران مدارهای پرخاشگری را مهار می‌کند و ترس از غریبه را کاهش می‌دهد. این یعنی مهربانی یک انتخاب عصبی است، نه یک واکنش ظاهری. آیا این انتخاب می‌تواند تعریف ما از «خوب بودن» را تغییر دهد؟

راهکار:

مهربانی یک انتخاب لحظه‌ای است، نه یک ویژگی ذاتی. اگر حتی هیولایی چون سالیوان می‌تواند از روی عشق، نرم‌خو شود، شاید وقت آن رسیده که «هیولاهای درون» خود را بشناسیم و به‌جای سرکوب، انتخاب کنیم که برای کسانی که دوستشان داریم، آسیب‌ناپذیرترین نسخه‌ی خود باشیم.