مهربانی دنیا

حسرتِ آدمی که میتوانستی باشی در دنیای بیرحم:

ذهن انسان در مواجهه با «خودهای ممکن» دچار توهمِ پس‌نگری می‌شود: ما فکر می‌کنیم اگر شرایط فرق می‌کرد، نسخه بهتری از خودمان می‌شدیم، اما تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که هویت ما نتیجهٔ انبوهی از تصمیم‌های تصادفی و زیستی‌ست که حتی کنترلشان را نداریم. حسرتِ «آن آدم دیگر» درواقع حسرتِ یک داستان نانوشته است. آیا این حسرت ما را به ساختن امروزمان نزدیک‌تر می‌کند یا دورتر؟

راهکار:

این متن انگار از ناکامی در برابر بیرحمی جهان می‌گوید. اما روانشناسی می‌گوید «خودِ ممکن» همیشه یک توهم است: ما همانی هستیم که انتخاب‌ها و شرایط ساختند. به‌جای حسرت، می‌توانی بنویسی: «اگر دنیا مهربان‌تر بود، من همان آدمی بودم که امروز دارم سخت برایش می‌جنگم».