صدای خستگی از مهربانی؛ چرا آرزوی ترک سادگی داریم؟:
در روانشناسی تکاملی، مهربانی بیقیدوشرط اگر بدون مرز باشد، مغز آن را بهعنوان تهدید اجتماعی رمزگذاری میکند. افزایش مداوم اکسیتوسین در رابطه نابرابر، آمیگدال را نسبت به بهرهکشی حساستر میکند و نتیجه پدیدهای به نام «خستگی شفقت» است. جالب اینجاست که سادگی بیشازحد در نظریه بازیها دقیقاً استراتژی «بازنده بخشنده» است: اگر بازیکن همیشه همکاری کند، در بلندمدت از سیستم حذف میشود. آیا ترک مهربانی راهحل است یا مهربانیِ مرزدار؟
راهکار:
مهربانی معمولاً مقصر نیست؛ نبودِ مرز است که آن را خستهکننده میکند. در روابط نابرابر، مغز مهربانی را با ضرر یکی میگیرد؛ پس شاید بهجای ترک سادگی، نسخهٔ گزینشی آن را باید تمرین کرد: شفاف اما محافظتشده.