سلیقه دخترانه: پسر بداخلاقی که فقط با من خوش‌اخلاق است:
نظریه علامت‌دهی پرهزینه می‌گوید مهربانیِ انحصاری پرهزینه است، چون فرد فرصت‌های اجتماعی دیگر را فدا می‌کند؛ مغز این را نشانه وفاداری می‌خواند. در انتخاب همسر، «بداخلاق با دیگران/خوش‌اخلاق فقط با من» جذابیت را بالا می‌برد، اما اگر به بی‌احترامی مزمن برسد به پیش‌بینی‌کننده کنترل و طرد تبدیل می‌شود. مرز کجاست؟
راهکار:
این سلیقه بیشتر به «خاص بودن» و امنیت انحصاری مربوط است تا بداخلاقی؛ ذهن انسان توجهِ محدود را باارزش‌تر از توجهِ فراگیر می‌بیند. نکته ظریف این است که بداخلاقی عمومی اگر بی‌احترامی، تحقیر یا کنترل باشد، همان الگو در رابطه هم تکرار می‌شود؛ اما اگر فقط کم‌حوصله‌ای اجتماعی با مرزهای سالم باشد، می‌تواند نشانه درون‌گرایی یا نیاز به حریم باشد.