شعر عاشقانه؛ اخم معشوق و قمر در عقرب:
«قمر در عقرب» در نجوم قدیم زمانی نحس بود که ماه در صورت فلکی عقرب قرار می‌گرفت؛ اما از نظر روان‌شناسی، اخم چهره معشوق همان «اثر هاله» را فعال می‌کند: مغز یک نشانه منفی کوچک را به کل وضعیت تعمیم می‌دهد و دنیا را تیره می‌بیند. جالب اینکه لامذهب بودن خم ابرو، تضاد مقدس/نامقدس را عاشقانه می‌شکند. کدام‌شان قوی‌تر است: نحسی ستاره‌ها یا اخم او؟
راهکار:
این بیت را می‌توان به یک دعای عاشقانه امروزی تبدیل کرد: به جای «قمر در عقرب»، بگو اخم تو تنظیمات کائنات را به هم می‌ریزد؛ بعد با یک لبخند، همه‌چیز را به «ماه در حوت» برگردان. ادامه‌اش را در دو مصرع متضاد بنویس: اخم/لبخند، نحس/سعد.