فاصلهای که نیست: شعر عاشقانه ساحل و دریا:
پارادوکس خط ساحلی: هرچه دقیقتر اندازه بگیرید، طول ساحل بینهایت میشود، چون ساحل فراکتالی از خلیجها و دماغههاست. دریا از هر ذره شن فاصلهاش صفر است، اما مرزشان بینهایت طول دارد. بهمنی این همآغوشی بیمرز را در قالب عشق تصویر کرده: دو موجود که همزمان هیچ فاصله و همه فاصلهاند. آیا عشق واقعی هم یک فراکتال احساسی است؟
راهکار:
بهمنی اینجا دارد مرز میان «یکی شدن» و «دو ماندن» را نشان میدهد. ساحل و دریا با هم هستند، اما دریا فراتر از ساحل است و ساحل محدود. این تصویر نه از فقدان فاصله، که از حفظ هویت در دل اتحاد خبر میدهد. عشق بالغ همین است: همراهی بیمرز، اما محو نشدن در دیگری.