مهماننوازی مرگ در شعر فاضل نظری:
مفهوم «مهماننوازی مرگ» در روانشناسی با پدیده Death Acceptance همراستاست: با کاهش کورتیزول و افزایش معناجویی در سالمندی، ترس از مرگ جای خود را به تسلیمی شیرین میدهد. فیلسوفان رواقی نیز مرگ را «بازگشت به خانه» مینامیدند، نه فنا. جالبتر این که مغز در لحظات نزدیک به مرگ، مادهٔ د.ام.تی ترشح میکند تا گذر نهایی را رؤیاگونه کند. اگر مغز ما مرگ را به خوابی عمیق تبدیل میکند، آیا واقعاً این دنیا هم یک خواب است؟
راهکار:
در این نگاه، مرگ مهماننوازی دلسوز است که ما را از رؤیای بیحاصل دنیا میرهاند. اما شاید پیام پنهان، ارزش همین خواب کوتاه باشد: اگر زندگی یک رویاست، چه بهتر که تا بیداریِ نهایی، آن را رؤیایی شیرین و آگاهانه زندگی کنیم. این جابهجاییِ دیدگاه، اندوه را به فرصتی برای قدرشناسی بدل میکند.