محکوم به طناب دار

وقتی یار قاضی می‌شود؛ روانشناسی عشق محکوم:

جالب است بدانید «اثر فرابنفش» (Intermittent Reinforcement) در روانشناسی، همین پویایی قدرت را توضیح می‌دهد: وقتی عشق و توجه معشوق به شکلی نامنظم و تصادفی ابراز شود، مغز عاشق به شدیدترین شکل ممکن گرفتار چرخه اعتیاد می‌شود. این دقیقاً همان سکوی پرتابی است که شاعر از آن به «طناب دار» تعبیر کرده‌ست — طنابی که انتظارِ نامعلوم آن را تاب می‌دهد.

راهکار:

این شعر از منظر «نظریه دلبستگی» قابل بازنگری است. آنچه «بازیچه» و «محکوم» توصیف می‌شود، اغلب بازتابی از الگوی دلبستگی «اضطرابی» است که در آن عاشق، بی‌اعتنایی و دست‌نیافتنی بودن معشوق را با کمبود ارزشمندی خود اشتباه می‌گیرد. شاید این عشق، بازی قدرت نیست؛ بازی ذهنی‌ست که از نوسانات دوپامین تغذیه می‌کند.