محدودیت ادراک

یه دیالوگ خیلی خوب بود که میگفت :
تو اسممو میدونی نه داستانمو.
تو لبخندمو میبینی نه دردادمو.
تو متوجه چیزایی که رها میکنم میشی، نه زخمام.
میتونی حرفامو بخونی ، نه ذهنمو.
پس راجبم نه نظر بده و نه قضاوتم کن چون تو فقط قسمتی از من رو میبینی که خودم خواستم نشونت بدم. . . 🥲🤌🏻️

از چه می‌رنجی؟!
هر انسانی در مرزِ فهمِ خودش سکونت دارد
و جهان را به اندازهٔ ظرفِ ادراکِ خودش تجربه می‌کند؛
آن‌چه می‌بیند و می‌فهمد،
درست همان چیزی‌ست که توانِ دیدن و فهمیدنش را دارد…
-️