محبت به مردم حدیث

حکمت ۱۰ نهج‌البلاغه: رفتار محبت‌آمیز با مردم:

در روان‌شناسی اجتماعی، سوگواری جمعی فقط برای فقدان نیست؛ برای از دست دادن «منبع تقویت مثبت» است. انسان‌ها به کسی می‌گریند که پیش‌بینی‌پذیری عاطفی، امنیت و سود اجتماعی می‌آفریند. در جوامع سنتی، مرثیه‌سرایی کارکرد انسجام گروه دارد و اشک، تأیید جایگاه متوفی در شبکه اجتماعی است. به همین دلیل «گریاندن پس از مرگ» سنجه سرمایه اجتماعی است، نه صرفاً اخلاق.

راهکار:

این حکمت با اصل روان‌شناختی «نظریه مبادله اجتماعی» همسوست: انسان‌ها محبت را با محبت جبران می‌کنند و اندوه پس از مرگ، نتیجه سرمایه‌گذاری عاطفی در زمان حیات است. به همین دلیل گریستن دیگران بر فقدان یک فرد، سنجه‌ای از اعتماد و دلبستگی اجتماعی ایجادشده توسط اوست.