دوستی که به اندازهی تمام دنیا ارزش دارد:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد که مغز انسان حداکثر ۱۵۰ رابطهی پایدار را میتواند فعال نگه دارد (عدد دانبار)؛ اما همین مغز وقتی یک «دوست خاص» را با «همهی دوستهای دنیا» مقایسه میکند، از همان سیستم پاداش و اکسیتوسین استفاده میکند که برای بقای نوزاد در برابر مادر تکامل یافته است. یعنی این جمله از نظر منطقی اغراق است، اما از نظر نوروبیولوژیک، وفادارترین توصیف ممکن برای یک دلبستگی عمیق است. سؤال این است: چرا یک رابطهی خاص میتواند کل شبکهی اجتماعیِ ذهنی ما را دور بزند؟
راهکار:
اندازهی تمام دوستهای دنیا، یعنی او جای همهی آدمهایی را گرفته که هنوز ندیدهای؛ این حجم از عشق، کمتر یک آمار است و بیشتر یک انتخاب است.