مرزهای عاطفی: چرا تو لیوان هیچ آدمی دریا نریزیم؟:
آیا میدانستید که بر اساس نظریهی دانبار، مغز انسان قادر به حفظ روابط پایدار با حداکثر ۱۵۰ نفر است؟ ریختن دریای احساسات در لیوان یک نفر – چه عشق باشد چه خشم – نهتنها او را غرق میکند، بلکه شبکهی ارتباطی شما را هم مختل میسازد. این یک پارادوکس تکاملی است: برای بقا باید کمدادن را یاد گرفت. حاضرید لیوان کسی را به قیمت غرق شدن خودتان پر کنید؟
راهکار:
این جمله یادآور قانون «لیوان خالی» است: هر کسی ظرفیت مشخصی برای دریافت دارد. به جای ریختن دریا، قطرهای از محبت یا دانش را بهاندازهی لیوانش بریزید تا هضم شود. اگر حس میکنید کسی ظرفیت بیشتری دارد، آرامآرام لیوانش را بزرگ کنید.