بی‌عدالتی؛ تنها چیز عادلانه از زبان مگومی فوشیگورو:
در اقتصاد، توزیع نابرابر ثروت از الگوی توانی پیروی می‌کند؛ طبق اصل پارتو، در بسیاری از جوامع حدود ۸۰٪ منابع در دست ۲۰٪ جمعیت است و این الگو در شبکه‌های اجتماعی، زمین‌لرزه‌ها و حتی تعداد دنبال‌کننده‌ها هم تکرار می‌شود. در روان‌شناسی نیز «فرضیه دنیای عادلانه» نشان می‌دهد انسان‌ها برای کاهش اضطراب، قربانیان بی‌عدالتی را مسئول می‌دانند تا تصور کنند جهان منصفانه است. اگر بی‌عدالتی تنها چیز عادلانه توزیع‌شده است، پس نظم پنهان در بی‌نظمی چه شکلی است؟
راهکار:
این گزاره را می‌توان از لنز «برابری در رنج» بازخوانی کرد: اگر بی‌عدالتی تنها چیز عادلانه توزیع‌شده است، پس تجربه مشترک ما از آن می‌تواند نقطه‌ای برای همبستگی باشد، نه انزوا.