تنها کسی که آدم حسابش کردیم و حالا قیافه میگیرد:
در روانشناسی به این میگویند «سوگیری بازسازی حافظه»: مغز انسان خاطرات را بر اساس هویت فعلیاش ویرایش میکند. کسی که اکنون احساس قدرت یا پذیرش اجتماعی دارد، ناخودآگاه گذشتهای جعلی میسازد که در آن همیشه مستحق این جایگاه بوده و لطف دیگران را کمرنگ جلوه میدهد. این یک مکانیسم دفاعی برای کاهش بدهی روانی است. انگار ذهنش برای حفظ این خودِ جدید، تو را از آلبومش پاک کرده. نکتهٔ ترسناک: ممکن است تو هم بدون آنکه بفهمی این کار را با کسی کرده باشی.
راهکار:
این جمله یک آیینه است: قدرت حتی در دوزهای کوچک، بخش همدلی مغز را موقتاً خاموش میکند. فرد مقابل شاید الان در موقعیتیست که تأیید اجتماعی بیشتری حس میکند و حافظهاش را بازنویسی کرده تا بدهی عاطفیاش را انکار کند. این قصاص نیست، یک نقص شناختی به نام «سوگیری خودخدمتگر» است. تو هم یک روز ممکن است ناخواسته دستی را فراموش کنی. به جای کینه، این را مثل یک پدیدهٔ آزمایشگاهی ببین: رفتارش را پیشبینیپذیر میکند، نه دردناک.