زمان و انسان: دو رهگذر در مسیر زندگی:
در فیزیک مدرن، زمان ممکن است یک توهم باشد؛ یک بعد از فضازمان که تنها به دلیل جهت افزایش آنتروپی (بینظمی) در کیهان، برای ما جریان مییابد. ما و زمان، هر دو در حال «گذر» هستیم، اما شاید هیچکدام مقصد ثابتی نداشته باشیم. آیا این جریان، ما را میسازد یا ما آن را میسازیم؟
راهکار:
میتوان این ایده را با نوشتن یک داستان کوتاه یا شعر ادامهدار گسترش داد که در آن «زمان» و «انسان» هر دو به عنوان مسافران یک سفر مشترک، تعاملات کوچک و نمادینی با هم داشته باشند.