شانس نداشتن یعنی خوششانسترین بودن:
بر اساس پژوهش ریچارد وایزمن، روانشناس شانس، افرادی که خود را خوششانس میپندارند، به دلیل ذهن باز و مهارت در دیدن فرصتها، شانس بیشتری تجربه میکنند. اما نکته جالب اینجاست: کسی که از شانس ناامید است، ممکن است از تله انتظار رها شود و با تمرکز بر عمل، عملاً شانس را خلق کند. این پارادوکس در متون عرفانی هم ریشه دارد. شما چه فکر میکنید؟
راهکار:
این پارادوکس را میتوان اینگونه گسترش داد: افرادی که شانسی ندارند، چون به شانس متکی نیستند، تلاش بیشتری میکنند و در نهایت به نتایج بهتری میرسند. این تلاش آگاهانه، آنها را خوششانسترین میکند.