اعتماد و مفهوم لیاقت در روابط انسانی:
در روانشناسی، اعتماد یک «پیشبینی اجتماعی» است، نه یک فضیلت اخلاقی. ما بر اساس الگوهای گذشته، احتمال رفتار قابل پیشبینی دیگران را میسنجیم. جالب اینجاست که مطالعات نشان میدهند افرادی که بیاعتمادی مطلق دارند، اغلب در «سوگیری تأیید» گیر میکنند و فقط شواهد شکستآمیز را میبینند. آیا این نگاه کلی، خودش یک الگوی قابل پیشبینی از شکست نیست؟
راهکار:
این نگاه میتواند از تجربهای دردناک سرچشمه گرفته باشد. شاید مفید باشد که به جای تمرکز بر «هیچکس»، به این فکر کنیم که چه معیارهایی برای سنجش «لیاقت» اعتماد در نظر گرفتهایم و آیا این معیارها واقعبینانهاند یا برآمده از یک آسیب.