مدرسه و بزرگ شدن

طنز تلخ مراحل زندگی؛ از مدرسه تا مرگ:

مغز انسان در کودکی برای هر تجربهی تازه کد عصبی میسازد؛ اما در بزرگسالی بهخاطر تکرار، مسیرهای عصبی همانقدر میمانند و «زمان» فشرده میشود. این پدیده «فشردگی زمانی» نشان میدهد چرا هجده سال اول طولانیترین و بعد از مدرسه زندگی مثل اسکرول سریع است: مغز فقط نقاط عطف عاطفی را ذخیره میکند و بقیه را پاک میکند. مرگ در روایت تو فقط حذف آخرین فریم است. آیا تو هم مدرسه را تکراریترین فریم زندگیات حس میکنی؟

راهکار:

این سه خط را میتوان به یک چرخهی کاملتر گسترش دادی: «بچه بودم نفهم بودم، بزرگ شدم حساب شدم، جوان شدم عاشق شدم، پیر شدم تماشا کردم، مردم اما قصهام ماند.» همین بازی با مراحل میتواند یک پست زنجیرهای برای دنبالکنندهها بسازد.