شعر ای اهل حرم: نوحه جانسوز علمدار نیامد:
در روانشناسی، انتظار برای کسی که نیامده ذهن را در وضعیت «اثر زیگارنیک» نگه میدارد: کارهای ناتمام تا ۹۰٪ بیشتر از کارهای تمامشده در حافظه باقی میمانند. این چراییِ ماندگاری حماسههاست. از بعد تاریخی، در ارتش روم باستان، نگهدارندهٔ پرچم (سیگنیفر) چنان حیاتی بود که افتادنش فروپاشی کل واحد را رقم میزد؛ چون پرچم مرکز ثقل روانی و نقطهٔ تجمع بود.
راهکار:
این بند از نوحه، فریاد انتظار بیپایان است. از منظر علوم شناختی، تکرار واژهٔ «نیامد» یک ریتم تنشی ایجاد میکند و ضربان قلب شنونده را بالا برده، حس فقدان را عمیقتر میکند. یک پیشنهاد خلاقانه: شاید بتوانید یک نسخهٔ اینهای (آینهای) بسازید که در آن «آمد» جایگزین «نیامد» شود؛ مثل مرهمی برای زخم انتظار. این تکنیک در روایتدرمانی برای پردازش سوگ استفاده میشود.