جای زخمهای دل خوب میشه اما میمونه:
وقتی زخم عاطفی التیام پیدا میکند، مغز فراموشش نمیکند؛ سلولهای عصبی همان مدار درد را زنده نگه میدارند و با هر یادآوری، تپش قلب و تنش عضلانیِ همان لحظه اول برمیگردد. یافتههای علوم اعصاب نشان میدهد جای زخم عاطفی دقیقاً مانند اسکار فیزیکی، بافتی متفاوت با زمان حال است؛ نه خراب است و نه بیفایده، فقط خاطرهای است که راه را نشان میدهد. آیا این اسکارها قرار است ما را محتاطتر کنند یا شجاعتر؟
راهکار:
جای زخمها را نه بهعنوان نقطهضعف، بلکه بهعنوان نقشهی رشد ببین؛ هر کدامشان میتواند روایتگر فصلی از زندگیات باشد که از آن عبور کردهای. حتی میتوانی برای هر اسکار روحی یک اسم بگذاری و بنویسی که چه چیزی به تو یاد داده است.