روز ۴۰ بدون تو: چرا بعضی میمانند و بعضی میروند؟:
در مطالعات دلبستگی، «ماندن» نه یک ویژگی شخصیتی، بلکه نتیجهی «الگوی تعامل پاسخگرانه» است: وقتی یکی از طرفین در لحظههای استرس و ابهام، حضور هیجانیِ قابل پیشبینی نشان میدهد، مغز دیگری آن رابطه را «امن» ثبت میکند و هورمون اکسیتوسین چرخهی تداوم را میسازد. در واقع آدمها نمیروند چون عشق کم بوده؛ میروند چون «ایمنی» در نوسان بوده است. سؤال این است: برای کسی که رفته، تو الگوی امن بودی یا الگوی هیجان؟
راهکار:
شاید «ماندن» در این متن بیش از آنکه وعدهی عاشقانه باشد، یک قرارداد نانوشته است: آدمها معمولاً برای کسی میمانند که با او «امنیتِ تکراری» ساخته باشند، نه برای کسی که فقط «رفتن» را توصیف میکند. پس سؤال واقعی این است: چه چیزی در رابطه، ماندن را امکانپذیر میکند؟