ماندن در آرامش

تنهایی با خدایی که همیشه مانده است:

در عصب‌شناسی، وقتی انسان حس اتصال به یک حضور متعالی را تجربه می‌کند، مدارهای پاداش مغز فعال می‌شوند و دوپامین ترشح می‌شود؛ درست مثل لحظه‌ای که با یک دوست قدیمی روبرو می‌شوی. این «ماندن» نه ایستایی، که نوعی هم‌نفسی فعال است. آیا می‌توان این احساس را به تمرین روزانه تبدیل کرد؟

راهکار:

این جمله، تصویری از تنهایی معنوی را ترسیم می‌کند که در آن حضور خدا به عنوان یک همراه همیشگی حس می‌شود. شاید بتوان آن را به این صورت بازنویسی کرد: «تنهایی‌ای که در آن آرامش پیدا می‌کنی، نه فقدان.»