ماندنی به هر بهانه ای می ماند

جملات ناب: رفتنی بهانه نمی‌خواهد، ماندنی بهانه می‌تراشد:

از نگاه روانشناسی اجتماعی، «مدل سرمایه‌گذاری راسبالت» نشان می‌دهد ماندن یا رفتن آدم‌ها نه فقط به عشق، که به میزان سرمایه‌گذاری (زمان، انرژی، هویت) گره خورده است. کسی که سرمایه عاطفی سنگینی ریخته، برای توجیه ماندنش هر بهانه‌ای را می‌پذیرد؛ کسی که سرمایه‌اش ته کشیده، بی هیچ دلیلی می‌رود. این منطق سرد، خیلی از جدایی‌های ظاهراً بی‌دلیل را توضیح می‌دهد.

راهکار:

می‌شود اینطور هم دید: ماندن نوعی اینرسی عاطفی است؛ هر چه جرم خاطرات و سرمایه‌گذاری روانی بیشتر باشد، حرکت به سمت خروج دشوارتر می‌شود. اما رفتن همیشه با کمترین اصطکاک ممکن رخ می‌دهد، حتی اگر بهانه‌ای نباشد. فیزیک روابط انسانی گاهی از قوانین نیوتن پیروی می‌کند.