ماه‌تر در شعر

شعر عاشقانه ماه: حسادت ماه به ماهِ من:

در منطق ارسطویی «ماه بودن» صفت مدرج نیست، اما عشق آن را مدرج می‌کند: «ماه‌تر». همین بازی زبانی، پارادوکس زیبایی‌شناسی فارسی است؛ جایی که معشوق نه مصداق ماه، بلکه معیار سنجش ماهیت ماه می‌شود. اگر ماه آسمان حسادت می‌کند، به خاطر نور نیست؛ به خاطر معنایی است که شاعر به او قرض داده.

راهکار:

بازآفرینی: ماهِ آسمان نه رقیب، بلکه شاهد کم‌آوردن خود در برابر معشوق است؛ «ماه‌تر» یعنی معشوق از جنس ماه نیست، معیار ماهیت ماه است. این‌گونه حسادت ماه، اعتراف به برتری یک زیبایی زمینی است.