ماه و موسیقی و خود

فراموش نکن خودت را؛ شعر عاشقانه درباره خود و ماه و موسیقی:

از دید عصب‌شناسی، خودآگاهی محصول شبکه‌ای از نورون‌هاست که حتی پس از مرگ هم تا ساعتی فعال می‌مانند. جالب اینجاست که خاطرات دیگران از ما می‌تواند ردپای فعالیت مغزی آن‌ها را تغییر دهد؛ یعنی «خودت را فراموش نکن» یعنی ساختن ردپایی عصبی در مغز عزیزانت که هر بار با یادآوری، دوباره تو را بازسازی می‌کنند. آیا عشق، نوعی حیات مجدد عصبی است؟

راهکار:

این شعر یادآوری می‌کند که حتی در لحظه وداع، خودِ تو همان چیزی است که باید باقی بماند. شاید به جای ترس از فراموش شدن، هر روز چنان زندگی کنی که همان ماه و موسیقی در چشمانت زنده باشد. خودت بودن، بزرگ‌ترین اثری است که می‌توانی بر جهان بگذاری.