ماه و آسمان تاریک

درخشیدن در تاریکی: ماه بدون آسمان تاریک نمی‌درخشد:

ماه نور خودش را ندارد؛ نور خورشید را بازمی‌تاباند. در روز هم ماه در آسمان است، اما روشنایی آسمان کنتراست را می‌کشد و چشم آن را کم‌رنگ می‌بیند. این پدیده در روان‌شناسی ادراک «شکل-زمینه» نام دارد: ما چیزها را نسبت به پس‌زمینه می‌سنجیم. تاریکی نور را نمی‌سازد؛ فقط آن را قابل دیدن می‌کند.

راهکار:

این جمله را می‌توان این‌طور بازخوانی کرد: تاریکی زمینه‌ی دیده‌شدن ماه است، اما خود ماه هم در دل تاریکی نور می‌سازد. ارزش آدم‌ها فقط با سختی سنجیده نمی‌شود؛ همان لحظه‌های سخت می‌توانند صحنه‌ی درخشش باشند.