اگر ذات خریدنی بود، حاضر بودم برای بعضیها مایه بگذارم:
تحقیقات در روانشناسی فرگشتی نشون میده: انسانها ناخودآگاه «نظریه سیگنالدهی هزینهبر» را اجرا میکنند – یعنی برای اثبات وفاداری یا ارزش والا، کارهایی میکنیم که صرفاً به نفع دیگری است و هزینه دارد. این رفتار دقیقاً همان «ذات» است که قابل خرید نیست؛ چون انگیزهاش درونی است. جالب اینجاست که در جوامع سنتی، همین نوع سرمایهگذاری بیچشمداشت باعث شکلگیری قویترین شبکههای اعتماد میشده. سوال بهجا: آیا میشود ذات کسی را با مشاهدهی همین رفتارها سنجید؟
راهکار:
این نگاه تو نشوندهندهی ذات خودته: کسی که حاضر است برای دیگران هزینه کند، خودش سرمایهی انسانی بزرگی دارد. شاید جای سوال باشد: آیا همان افرادی که لیاقت مایه گذاشتن را دارند، خودشان هم حاضرند برای تو سرمایهگذاری کنند؟