تشبیه زیبایی صورت به ماه در یک شعر:
آیا میدانستی که در نجوم، ماه درخشانترین جرم آسمان شب است اما بازتابدهنده نور خورشید است! شاعران پارسی هزار سال پیش این استعاره را بهکار میبردند تا زیبایی معشوق را فراتر از هر منبع نوری بدانند. جالب اینجاست که ساختار مغز انسان هنگام دیدن چهرههای جذاب، همان نواحی فعالشده هنگام تماشای ماه کامل را تحریک میکند. حالا سؤال اینجاست: اگر ماه واقعاً میتوانست مثل انسان زیبا شود، آیا باز هم «بیجا» میشد؟
راهکار:
اگر میخواهی این تشبیه را کاملتر کنی، میتوانی در بیت بعدی به واکنش ماه اشاره کنی: مثلاً «ماه گفت: ای وای، این رخ که تو داری / من چه بیجا شدهام که مثل او گردم؟»