ماه دنبال من

خاطرات کودکی و ماه دنبال من:

پدیده‌ی 'دنبال کردن ماه' یک خطای دید معروف است: چون ماه بسیار دور است و هیچ نقطه‌ی مرجع نزدیکی ندارد، مغز ما اختلاف منظر را تشخیص نمی‌دهد و آن را ثابت در آسمان می‌بیند. جالب اینجاست که همین توهم باعث شده بسیاری از فرهنگ‌های باستانی ماه را موجودی زنده و دنبال‌کننده تصور کنند. نظر شما چیست، آیا این احساس هنوز هم برایتان تکرار می‌شود؟

راهکار:

اون روزها ماه واقعاً دنبالمان می‌کرد، چون ما با تمام وجود به دنیا نگاه می‌کردیم. حالا هم می‌توانیم همان نگاه را به آدم‌های اطرافمان داشته باشیم.