مادی شدن عشق

عشق‌های امروزی: چرا عددی شدند و ابدی نیستند؟:

در روان‌شناسی، «حالِ عاشقی» یک طغیان دوپامین و اکسی‌توسین است که در آزمایش‌ها حداکثر ۱۲ تا ۱۸ ماه دوام می‌آورد؛ بعد از آن مغز وارد فاز دلبستگی می‌شود. پس ابدی‌بودنِ عشق از نظر شیمیایی غیرممکن است، ولی عشقِ عددی حداقل قابلیت محاسبه دارد. عجیب نیست اگر به‌جای ازلی، دقیق باشیم؟

راهکار:

به‌جای نگاه تلخ، می‌توان این‌طور دید: «عددی‌بودن» فقط واحدِ اندازه‌گیری را عوض کرده، نه ذاتِ دل‌بستن را. هر نسل عشق را با زبان خودش روایت می‌کند؛ یکی با غزل، یکی با تعداد پیام‌های نیمه‌شب. عمقِ بی‌عددیِ عشق هنوز همان‌جاست، فقط کسی جرات نمی‌کند اول بگوید.

مادی شدن عشق؛ چرا این روزا همه تاجرن؟:

در نظریه مبادله اجتماعی، حتی عاشقانه‌ترین رابطه‌ها هم یک حساب‌وکتاب ناخودآگاه دارد؛ مغز مدام هزینه و پاداش را می‌سنجد. اما اسکن مغزی نشان داده در عشق ماندگار، سیستم پاداش مغز دقیقاً مثل اعتیاد فعال می‌شود؛ عشق شبیه اعتیاد است، نه معامله. پس ادعای «همه تاجرن» فقط یک روی سکه است: هر معامله‌گر واقعی، از ترس ضرر، هرگز آن‌قدر عمیق درگیر نمی‌شود که عاشق شود. آیا ما عشق را با ذهن تاجر می‌سنجیم؟

راهکار:

می‌شود این جمله را از زاویه‌ای دیگر نگاه کرد: شاید آدم‌ها تاجر نیستند، فقط از ترس دل باختن، حساب‌وکتاب را وارد عشق کرده‌اند. آن‌ها دنبال بهانه‌ای می‌گردند که مطمئن شوند قبل از اینکه بشکنند، می‌شکنند.

شعر یاس درباره عشق و قیمت آدم‌ها: