معشوق روشنگر

تو کورسوی نور من باش | شعری درباره عشق و امید در تاریکی:

در روانشناسی، «نور» در تاریکی نماد «امید در برابر ناامیدی» است. جالب این‌جاست که مغز انسان هنگام دیدن یک نقطه نورانی در محیط تاریک، دوپامین (هورمون انگیزه) ترشح می‌کند و همان لحظه حس می‌کند راهی برای فرار از بحران پیدا کرده. این یعنی عشق واقعی فقط یک حس نیست، یک مکانیسم بقای تکاملی است. سوال برای شما: آیا تا به حال برای کسی «نور آخر تونل» بوده‌اید بی‌آنکه خودتان بدانید؟

راهکار:

این بیت به‌جای توصیف یک معشوقه، می‌تواند تصویری از «خودبرتر» باشد: آن بخش از وجودت که می‌تواند حتی در تاریک‌ترین روزها، کورسوی نور خودت باشد. شاید تو هم برای خودت همان عزیزترینی که منتظرشی؟