معشوق دست‌نیافتنی

ستاره‌ای که نمی‌توانم لمسش کنم؛ غزل دوری عاشقانه:

وقتی کسی «دست‌نیافتنی» می‌شود، مغز او را در همان مسیر عصبی پردازش می‌کند که مواد اعتیادآور را؛ آزمایش‌ها نشان داده‌اند عدم قطعیت در رابطه، فعالیت دوپامینی را تا چند برابر افزایش می‌دهد. یعنی شدت این عذاب، نه از عمق عشق، که از مکانیزم «پاداشِ ربوده‌شده» می‌آید. پس ستاره بودن او یک ویژگی نیست، یک خطای پیش‌بینی مغز توست.

راهکار:

شاید این فاصله دقیقاً همان چیزی است که او را در ذهن تو ماندگار کرده؛ ستاره‌ها فقط از دور ستاره هستند. کافی است به این حسرت به چشم یک پروژهٔ هنری نگاه کنی، مثل نوشتن «نامه‌هایی به ستاره»، تا همین درد تبدیل به ماندگارترین اثرت شود.