زیبایی معشوق دور: چرا ستارهها دستنیافتنیاند؟:
وقتی به ستاره نگاه میکنی، دروغ میبینی: نور ستارهها میلیونها سال سفر کرده تا به چشم تو برسد، پس آن «حالا»ی ستاره نیست، خاطرهاش است. مغز تو هم همین کار را میکند: «دور» را با «زیبا» پر میکند و عاشقِ تصویری میشود که دیگر وجود ندارد. در علوم اعصاب به این خطای پیشبینی پاداش میگویند؛ سیستم دوپامین به فقدان پاسخ میدهد، نه به حضور. شاید زیبایی فقط فرمول «دستنیافتنی» باشد. آیا اگر ستاره نزدیک میشد، باز هم ستاره بود؟
راهکار:
این فاصله است که به او «ستاره» بودن را داده است؛ اگر نزدیک میشد، شاید دیگر آن درخشش را نمیدیدی. به این فکر کن که آیا عاشقِ خودِ او هستی یا عاشقِ تصویری که فاصله ساخته است.