دلتنگی در جمع؛ غربت یعنی نبودنِ جانان:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد «درد اجتماعی» در همان ناحیهای از مغز پردازش میشود که درد فیزیکی را تجربه میکند (قشر سینگولیت قدامی). پس دلتنگی واقعاً میسوزد. پارادوکس غربت: تراکم آدمها هیچکمکی نمیکند؛ تنها حضورِ «دیگریِ خاص» به عنوان لنگرگاه عاطفی، حس تعلق میآفریند. این مکانیزم تکاملی برای حفظ دلبستگیهای اولیه است تا جداافتادگی از معشوق هشدار داده شود. سؤال: غربت به جغرافیا است یا به عمق رابطه؟
راهکار:
این جمله را میتوان چرخش داد: اگر جانان در دل توست، غربت فقط سایهای است که نورِ بودنش او را روشن میکند؛ دوری، خودش نقشهی رسیدن است.