دیوانگی عارفانه: وقتی توکل، تنها قلم توست:
در روانشناسی، «دیوانگی» اجتماعی اغلب به معنای نقض هنجارهاست، اما در عرفان اسلامی، این مفهوم وارونه میشود. عارفان با کنار گذاشتن منطق دنیوی و «عقل حسابگر» و تسلیم محض در برابر خدا (توکل)، به نوعی خرد برتر دست مییابند. این پارادوکس در اشعار مولوی و حافظ مشهود است. آیا این «دیوانگی» اختیاری، والاترین شکل عقلانیت نیست؟
راهکار:
برای گسترش این ایده، میتوانید بیت معروف دیگری از مولانا را بخوانید: «دیوانهایم دیوانهایم عاقلان دانند حال ما / دیوانگان ره نبرند اندر این بازار آشفته». این بیت نگاه عمیقتری به مفهوم «دیوانگی» عارفانه میدهد.