زندگیام در چشمان او خلاصه شد:
در روانشناسی، پدیدهای به نام «تنگنظری عاطفی» وجود دارد که در آن تمرکز شدید بر یک منبع عشق (مثل نگاه یک نفر) میتواند سیستم پاداش مغز را به گونهای بازنویسی کند که دیگر محرکهای درد یا لذت، اثر اولیه خود را از دست بدهند. آیا این تمرکز افراطی، یک نعمت است یا نوعی ریسک بیولوژیک؟
راهکار:
این حس میتواند سرآغاز یک اثر هنری باشد. سعی کن این تصویر نهایی («چشمان او») را در قالب یک عکس، طرح یا یک بیت شعر کوتاه دقیقاً تجسم کنی و با جامعه تاو به اشتراک بگذاری.