همه هیچ اند و تو همه ای: شعری کوتاه و عاشقانه:
در روانشناسی شناختی، 'اثر نورافکن' نشان میدهد که مغز ما چگونه یک نقطه کانونی را چنان بزرگ میکند که پیرامونش محو میشود. این دقیقاً همان مکانیسمی است که در عشق رخ میدهد: هرج و مرج جهان به صفر میرسد و یک نفر بینهایت میشود. جالب اینجاست که در فیزیک کوانتوم، ذرهای که مشاهده میشود از حالت موجی به ذرهای فرومیریزد؛ یعنی نگاه ما به 'تو'، آن را از هیچ، همه میکند. حالا سوال: آیا اگر نگاه برداشته شود، 'همه' دوباره 'هیچ' میشود؟
راهکار:
این شعر بازتابی از اصل گشتالت در روانشناسی است: وقتی عاشق میشویم، مغز معشوق را 'شکل' و دیگران را 'زمینه' میکند. این فیلتر ذهنی همه چیز را جز یک نفر محو میکند. نکته جالب این است که این پدیده موقتی است و بعد از مدتی، زمینه دوباره وضوح مییابد.