غرور و شعور؛ دو روی یک سکه:
آیا میدانستید در روانشناسی، «غرور» نوعی مکانیزم دفاعی برای پنهانکردن حس بیارزشی است، در حالی که «شعور» یعنی توانایی دیدن محدودیتهای خود. جالب اینجاست که مغز انسان در حالت غرور، دوپامین بیشتری ترشح میکند – دقیقاً مثل اعتیاد. پس گاهی «غرور» نه فقدان شعور، که نوعی اعتیاد عصبی ست. سوال: چطور میشه بدون افتادن در دام غرور، به شعور رسید؟
راهکار:
این دیالوگ رو میشه برعکس هم دید: گاهی شعورِ بیش از حد، آدم رو مغرور میکنه. یک نکتهی روانشناختی: تحقیقات نشون دادن کسانی که خودشون رو باهوشتر میدونن، بیشتر دچار سوگیری تأییدگری میشن. پس شاید مسئله نه تقابل شعور و غرور، که تعادل اونهاست.