حتی سایهها هم ترکت میکنند؛ معنای تنهایی در یک جمله:
در فیزیک، سایه «چیز» نیست؛ فقط نبودِ نور است. وقتی سایهای را میبینی، در واقع داری مرزِ بین نور و تاریکی را میبینی. پس «ترک شدن توسط سایه» یعنی منبع نور جابهجا شده، نه اینکه چیزی تو را رها کرده باشد. در روانشناسی یونگ هم سایه نماد بخشهای نادیدهی شخصیت است؛ اگر سایهات برود، یعنی با بخشی از خودت روبهرو نشدهای. اما در کیهان، سایهی سیاهچالهها همان افق رویداد است؛ حتی نور هم نمیتواند از آن فرار کند. سؤال این است: آیا ما همیشه نبودِ نور را با رفتنِ خودمان اشتباه میگیریم؟
راهکار:
میشود این حس را از زاویهی دیگری بازنویسی کرد: سایهها نمیروند، فقط نور جابهجا میشود؛ و هر جابهجاییِ نور، سایهی تازهای میسازد.