تفسیر شعر بازگشت به اصل: هر کسی کو دور ماند از اصل خویش:
از منظر عصبشناسی، دلتنگی عمیق برای بازگشت به اصل، مسیر پاداش مغز را مشابه اعتیاد فعال میکند: هسته اکومبنس دوپامین ترشح میکند و شوق وصل را به یک ولع زیستی تبدیل میکند. آیا این طراحی هوشمندانه طبیعت برای حرکت دائمی ماست؟
راهکار:
شاید این بیت فقط یک مفهوم عرفانی نباشد؛ میتوان آن را به زبان روانشناسی امروز اینطور بازخوانی کرد: هر انسانی که از «خودِ اصیل» خویش دور شود، ناخودآگاه لحظهای را میجوید که دوباره با آن یکی شود. این شوق، موتور محرک تمام جستوجوهای ما برای معناست.